We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine...

303 22 67
19.11.2018

NEW YORK

Sabah erken, soğuk ama güneşli bir hava. Washington Square Park'ta yalnız başıma yürüyorum.
Ortalıkta kimsecikler yok.
Sadece hüzünlü bir saksafon sesi...
Saçı sakalı birbirine karışmış bir siyah, Garibaldi heykelinin önünde dikilmiş borusunu üflüyor.
Üfledikçe, insanın içine işleyen hüzün dalgaları etrafa yayılıyor.
Fotoğrafını çekmek için cep telefonuma davranınca bana sırtını dönüyor, ağaçların arasında yitip gidiyor.
Anlaşılan canı sıkkın.
Sabah vakti kendi başına kalmak istiyor.
Ve huzuru saksafonuyla üflediği hüzünde buluyor.
Benim de canım sıkkın.
Yürüyorum.
Sıcak bir kahve köşesi arıyorum.
Birkaç satır yazmak için.


Caffe Reggio, Macdougal sokağında.
Masaları fazla küçüktür, sandalyeleri rahat değildir ama gürültüsü azdır ve sadece klasik müzik çalar.
Kahve kokusu ve günün ilk kahvesi iyi geliyor.
Ama canım sıkkın.
Son yıllarda canımın sıkkın olmadığı zaman yok ki.
Kim bilir........

© T24